Öz

Amaç

Bu çalışma, serebral palsili (SP) çocuklar ile sağlıklı kontroller arasında düşme sıklığını, özelliklerini ve düşmeye bağlı yaralanmaları karşılaştırmayı amaçlamaktadır.

Yöntem

Bu kesitsel kontrollü çalışmaya 5-12 yaşları arasında 23 SP’li çocuk ve 23 sağlıklı çocuk dahil edildi. Demografik özellikler, düşme sıklığı, yaralanma türü, düşme yeri ve düşme anındaki aktivite bakımverenlerden alınan bilgilere göre kaydedildi. SP’li çocuklar ayrıca kaba motor fonksiyon sınıflandırma sistemi (GMFCS) ve fonksiyonel ambulasyon sınıflaması ile değerlendirildi. Katılımcılar düşme sıklığına göre düşük ve yüksek düşme sıklığı grupları olarak sınıflandırıldı (Bu çalışma ClinicalTrials.gov adresinde kayıt altına alınmıştır (Tanımlayıcı: NCT06679166).

Bulgular

SP’li çocukların %91,3’ü ve sağlıklı çocukların %65,2’sinde son altı ay içinde en az bir düşme bildirildi. SP’li çocukların %43,5’inde sık düşmeler gözlenirken, sağlıklı kontrollerin hiçbiri düşme sıklığı daha yüksek olanlar grubunda sınıflandırılmadı. SP grubunda düşmelerin çoğu yürüme sırasında ve ev ortamında meydana gelirken, kontrol grubunda daha çok koşma sırasında ve ev dışında görüldü. SP grubunda yaralanmalar en sık burkulma, ardından kontüzyon ve ağrı şeklindeydi. Her iki grupta da kırık veya ciddi yaralanma bildirilmedi. SP grubunda daha yüksek düşme sıklığına sahip çocuklar en yaygın olarak GMFCS seviye II olarak sınıflandırıldı, ancak bu ilişki istatistiksel olarak anlamlı değildi.

Sonuç

SP’li çocuklar, özellikle yürüme sırasında, sağlıklı akranlarına göre daha sık düşmektedir. Küçük yaralanmalar dahi aktiviteyi, güveni ve iyilik halini azaltabilmekte; bu da düşmelere odaklı rehabilitasyon stratejilerinin gerekliliğini ortaya koymaktadır.